كه كجاست فاطمه دختر محمّد ( ص ) ، كجاست خديجه دختر خويلد ، كجاست مريم دختر عمران ، كجاست آسيه دختر مزاحم ، كجاست امّ كلثوم مادر يحيى ؛ همه برخيزند . پس حق تعالى فرمايد اى اهل محشر امروز بزرگوارى از كيست ؟ پس محمد و على و فاطمه و حسن و حسين ( ع ) گويند كرم و بزرگوارى از خداوند يگانهء قهار است . پس حق تعالى گويد اى اهل محشر من بزرگوارى را از براى محمد و على و فاطمه و حسن و حسين قرار داده‌ام ، اى اهل محشر سرها به زير اندازيد و ديده‌ها بپوشانيد كه فاطمه به سوى بهشت مىخرامد . پس جبرئيل ناقه‌اى بياورد از ناقه‌هاى بهشت كه ديبا بر او پوشانيده باشند و مهارش از مرواريد تر باشد و جهازش از مرجان باشد ، پس او را بخواباند در پيش روى فاطمه و بر آن سوار شود و حق تعالى صد هزار ملك بفرستد كه از جانب راست او بروند و صد هزار ملك كه از جانب چپ او روند و صد هزار ملك او را بر بالهاى خود بردارند تا او را به بهشت برسانند ، چون به در بهشت رسد التفاتى به عقب فرمايد . حق تعالى فرمايد اى دختر حبيب من سبب التفات چيست . گويد پروردگارا مىخواستم قدر من در اين روز معلوم شود . حق تعالى فرمايد اى دختر حبيب من ، برگرد به سوى محشر و نظر كن ، هر كس در دل او محبت تو يا محبت ذرّيّهء تو باشد دست او را بگير و داخل بهشت كن . پس حضرت باقر ( ع ) فرمود به خدا قسم اى جابر ، فاطمه در آن روز برچيند از محشر شيعيان و دوستان خود را چنانچه مرغ دانهء خوب را از دانهء بد جدا كند . پس چون شيعيان آن حضرت به در بهشت رسند حق تعالى به دل ايشان افكند كه روى به عقب گردانند . حق تعالى فرمايد اى دوستان من ، سبب التفات شما چيست و حال آنكه فاطمه دختر حبيب خود را شفيع شما گردانيدم . گويند پروردگارا مىخواستيم قدر ما نيز در مثل امروز ظاهر شود . پس ندا رسد كه اى دوستان من برگرديد و نظر كنيد ، هر كه شما را دوست دارد براى محبت فاطمه ( ع ) يا آب داده باشد شما را براى محبت فاطمه ( ع ) يا غيبت كسى را از شما رد كرده باشد براى محبت فاطمه دست او را بگيريد و داخل بهشت نمائيد . پس حضرت فرمود و اللّه باقى نماند در محشر مگر شكّاك يا كافر يا منافق ، پس چون به ميان طبقات جهنم درآيند ندا كنند فَما لَنا مِنْ شافِعِينَ الخ : از براى ما شفيعى و صديق حميم و مهربانى نيست ، كاش ما را به دنيا بازگشتى بود پس مىشديم از مؤمنان . 655 حضرت فرمود هيهات ، آنچه طلب كردند هرگز نخواهد شد و دروغ مىگويند ، وَ لَوْ رُدُّوا لَعادُوا لِما نُهُوا عَنْهُ ( انعام ) : اگر به دنيا برگردند هرآينه عود كنند به آن اعمالى كه ايشان